Duvarları maviydi. Ben sadece tavanı görebiliyordum. Hapsedilen çocukluğum vuruluyordu. 14 yıl 10 ay 3 günlüktüm. Ve işte amaç buysa eğer ispatlamıştı benden güçlü olduğunu. Kimseler bilmedi o gün orda ne yaşadığımı, görmedi kimseler ruhumun yarasının o gün açıldığını!

Gözlerimi sıkı sıkı kapatıyorum. Canımı acıtana kadar… Hadi ama o kadarcık acıdan bir şey olmaz. Küçükkken saklambaçlarda gözlerimi çok sıkı kapadığımda beni kimseciklerin görmediğine inanırdım. Sonra… SOBE! Benim karanlığım içine yalnız beni alırmış, öğrendim.

Hadi herkes o iğrenç avuçlarını duvarlara bir kez daha vursun! SOBE!

Bir’in nasıl hem var olup hem yok oluşunu anlayamadım hala. Büyükler söylerdi bazen uyumadan önce. O zamanlar uyurdum. Uyuyup uyandığımda unuttuklarımdı dizimdeki yaralarım! Oyuna almadıklarında, saçımı çektiklerinde anneme anlatıp ağlar ve uyur unuturdum.

14 yıl 10 ay 3 günlükken ruhum vurulmuştu. Tuzdur bu yaraya iyi gelen, biliyorum. 4-5 yıl oldu ve ben kapadım üstünü tuzlarla artık o darbenin. Ama hani yağmur yağıyor ya bazen o gün olduğu gibi; işte o zaman su alıyor direncim. Islanıp batıyorum.

Ancak gülmüş gibi yapabiliyorum, özür dilerim.

Zamanları ardına katıp da ilerleyen bir düş kurdum bugün kendime. Bir kervan edasında yürüdüm arkasından. Benim için düş senin için bir ödüldü belki de. (Düşünmek bile bazen zamanından çaldığın için karşındakine ödüldür.) İçinde ben yoktum, kapılıp gidişlere baktım uzun uzun. Ben de kaptırdım kendimi, aklımı, seni. İsimsiz bir mektupla başlayan hikâyenin “mutlu son” diye bir isim altına girmesi ne mümkün! İşte onun gibi imkânsız olunca bazen istekler, ne kadar düşünüldüğüyle alakalı düşler. Düş o, düşmüş bir yağmur damlası, küçücük. Yükseldikçe içimdeki korkusu, yerimden fırlayacak gibi oluyorum geceleri; hikâyesine derdini anlatamayan adam hikâyesinde derdini anlatır mı?

Çukur sanıp da üstünden geçtiğin yollarda yatan hayvan cesetleri, bir kez de sen geç üstünden ne olacak, ortada öylece yatıyor nasılsa, oysa haberi bile yok kim tarafından ezildiğinin.

Bütün gün susup kaldın bir koltuk kenarında, yüzüne baktığın insanlarınsa yüzleri yoktu. İnsan kendini bu kadar büyük bir tiyatro sahnesinde neden yalnız hisseder ki, rol istememesine rağmen üzerine yapışan roller de cabası…

Seni anlamayan bir dünya düşlüyorsun; sen onu o kadar çok dinliyorsun ki buna alışmışken o da anlatmaya devam ediyor, seni görenler bu dünyada olmadığını biliyor. Bu dünyadasın ama bu dünyadan değilsin.  (Neyi dinlediğimi sanıyorsun, yağmurun sesini mi, hayır; o sessizce gelip gidiyor.) Arındığını hissediyorsun ya yağdığında üstüne, alıp gidiyor ya bir de onu senden, rahatlamak ne kelime gittikçe ıslanıyor git gide ağırlaşıyorsun. Kendimi geri getirmeyecek bir yola neden gireyim diye düşünürken sana doğru uzanan bir el: titriyor; istemiyorsun, korunmaya değil, yaş-lanmaya ihtiyacın var: yaş-landıkça kuruyorsun.

Durduğun yere yaydığın yılışıklıkla bütün dünyayı kendine seyirci bıraktığını zannediyorsun. Öyle yapış yapış yaptın ki ellerimi, kulaklarımı, dilimi. Seni dinlemek zorunda değilim! Abartılı neşe, içindeki mutsuzluğu saklamaya çalışmak gibi çoğu kez sahtedir, neden sahteleştiğin için bu kadar gülüyorsun? Ağladığını düşünürken gülüyormuşsun ardımdan. Etrafındakiler de kahkahanın koltuk altında bir oyana bir bu yana sürüklenen sarhoşlar. Şarkı söylüyorum arkanızdan neden konuşmuyor diye yüzüme bakıyorsunuz. Kendi kahkahanızdan başkasının da ses çıkarabileceği nereden gelsin aklınıza, boğulmak bu işte; küçük bir farkla,  kendim olamadığım yerde başkalarının da -kendi olmak istememesiyle -olmaya çalıştığı başka rollere bürünmeleri aslında her iki tarafında rol yaptığını gösterir.  İçinde olmaktansa yine de dışından izlemek daha iyi. (Ama ne kadar uzağa kaçsan o kadar dikkat çektiğin için bir de açıklama yapmak zorunda kalma rolü sırtında) Sustukça daha da komikleşen bir garip trajedi, sürünen insanlar vardı bir hayalin ardında ve onu göremeyecek kadar dünyalıydı gözler.

(Bir ömür tükenir mi böyle, hırsız gülmüş haline, çaldığın yeter zamanından hiç gitmiyor mu gücüne?) İliklerindeki aşkın izbe bir köşeye layık görülmesi en çok da bu yönünün bilinmemesiydi onu kıran. Sokağa yayılan bir ruh ancak yolun başında olabilir. Sıyrıldığı bedeninde onu ele veren küçük bir izdi. Sıyrılacak bir delik bulmak için canını taktığı dişlerini sonunda kırdı. Can vermesi muhtemelken; önce can almak istercesine yoğrulduğunu hissetti, yumuşamaya başlamıştı suyla. Minnet borcu yağmura, yağmur onun elinden aşkını aldı ama yerine başka birini bırakmayı da ihmal etmedi. Tanıyan var mıydı bu adamı? Düşünceli haline kızdı yağmur,  çiselediği anların kenarından alev gibi doğardı güne. Kız-gındı çünkü o da; kazandığını sandığı gün hala beni seviyordu.

Kışın doğan güneşin buzları eritemediği; özünde çorak bir yerdeyim. Burası karlı, üstelik kışın geçmesine daha 2 ay var. Eteğine sığınan savunmasızlar bile soba kenarında oynamaya mahkûmken nasıl bir kader bana diyebilir ki; Dön! Kışın kime yararı olmuş ki sana olsun, küçük bir elektrik kesintisi ile dünyaya gelmiş aptal çocuk: Yaşlanıyor ama bunu kaderi sanıyor.

Çevre insanı nasıl şekillendiriyor, yoksa o da kendi şeklini başkasına mı borçlu? Dürüst davranıyor; hiç şaşırtmadı ki; ne kadar acımasız olsak da ona karşı, o, doğal tavrını sürdürüyor.

Yine ak güvercinlerle indi yere mutluluk tohumları. Saçılıyor içimden nefretin incisi, boncuk gibi dizilmiş nasılda kolyemin ucuna, dün parçalandı ya çekince hızla sinirden; hangi tarafa yıkılacağını bilmeyen bir binanın depremle una dönmesi gibi, topladığım onca çiçek, o unun altında kaldı bu sabah. Gömülmek değildi belki, çıkmayı bekler bazı zamanlar… Şanslıydık biz; çünkü kendi şansımızı yaratabiliyorduk. Yeni gelin gibi içeriye girince kış, tasını tarağını topladı bahar; bu kadar kısa bilmezdi ömrünü, herkese söylenecek birer yalan vardı; sahip olduğu şeylere yenisinin ekleneceği aldatmacasını yaptılar ona da, kabullendi çaresiz, ama suya ihtiyacı vardı; karın erimesine, beyazın çamuruna, güvercinin tüyüne… Raydan çıkmış tren ve onun yolunda duramayan hareketli ray… Evet, sen bu tanıma uyuyorsun. Savuruyorsun önüne geleni hay hay, sağır bir düdüksün; kendi sesinden habersiz, bilinen duraklara, mecbur bekleyişlere rağmen umuduna renk beğeniyorsun.

Karıncalar geçerken iz bırakırlar gölgelerindeki boşluğa, sen boşluktan da küçük bir yere sıkıştın kaldın, çık artık karın altından, karınca toprağı, karınca boşluğundan…

Sevdanın durağan yolsuzluğu; fışkıracak bir yer aradıkça kendine uzaklaşıyor. Sus-pus olup kus-küs olacak zemine dayanıyor; habersizce geliyor, haber vermeden gitmesi normal diyorsun. İyi de neden hemen gidiyor? Ayrılıklar kuşanmış bir ajan gibiyim; hem etrafı kontrol eden hem de kendinden korkan. Kahvenin en sıcak halinde genzim yanmışken; kavrulan kokusunda marifet, çekildikçe hücuma geçtiğinin farkında değil, salınır oracıkta. Zihnin tortusu kazınmayı bekler ayazda, tuhaflıklar onu bulur ya yoktan, sanır ki hiçbir parmağı yoktur bu işte; bağlarını gevşetmiş iskelesiyle bir sandal; su ile son anlaşmasını imzalarken…

İkimizin bir başı, iki sonu olduğuna kim inanırdı? Kollarını açmış iki yana bir yerlerden çıkıp gelmesini beklediği kişiye yanar durur, alışık bir tat var bu ılık havada, ölüme salan bir uçurum kıyısında duran ayaklarından taşlar ufalanıyorken, bir kayadan, bir bedeninden kopuyor parçalar sanki yolunu kaybeden taşların yeniden yerlerini araması gibi. Aşağıda da mı biri benimle aynı duyguları paylaşıyor yoksa? Başka bacalar başka duman mı üflüyor ki dünyaya?

Ben mi?
Ölmek üzere olan bir rahibin dudaklarından dökülen mistik bir duaydım sadece…

Özür dilerim biraz geciktim. Ama buraya gelmeden önce kendime bir mezar taşı beğenmeliydim. Duymuşsundur sen de.. Kahramanlarının mutsuz masallara sürgün edildiği bir hikâyede bir şehir sırtımdan vurdu beni. Gayri resmi karakol kayıtlarından ve adli tıp raporlarından silip, kendi hikâyene yaz ismimi…

Adımı adının iki hecesi arasında sakla. Ne olur bu gece de vurmasınlar beni…

Bir şehir sevdim ben; çizgili siyasi haritalardan ve renkli atlaslardan sürgün, Mezopotamya kadar yaralı, Afrika kadar aç, Hira dağı yalnızlığında ama senin kadar güzeldi Asmera. Ne de olsa Nuh Tufanı’nın son bulduğu yerdi. Aslında Tanrı aylak bir buluta takılıp elindeki kadehi üzerimize devirmeseydi eğer… Ve sen bu kadar güzel olmayıp Tanrı’nın aklını başından almasaydın… Ben de bu şehri bu kadar çok sevmeseydim… Ne tufan olacak ne de Nuh Ararat’ta kaybolacaktı. Ne böyle bir şehir kalacak ne de böyle bir sevda yaşayacaktı. Ne sen çekip gidecektin ne de bu şehir beni böyle sırtımdan vuracaktı…

Boşuna arama göremezsin…

Oysa sen benim;

Bir acıdan bir aşka ilk hicretimdin Asmera. Hira dağı karanlıktayken oradaydım bende. “Sev” demişti Tanrı ilk emrini verirken. İsmini bütün evren duysun istemişti. Bu yüzdendi etrafında tavaf olmuşum, ettiğim bütün dualarda seni bulmuşum… Ben, yalınayak dayanırken göğüs kafesine; kaç kere yıkıldı Kâbe’m haberin var mı Asmera? Yokluğuna çıkan kaç köprü kurdu şeytan gördün mü? Bak.. bir acının daha sonuna geldik işte. Şimdi hangi intiharın başlangıcında olurum, tahmin bile edemezsin.

Boşuna atlama. Ölemezsin…