Hayaller , Falan..

Ben gündüz nerede, kiminle olursam olayım; kafamı yastığa koyduğumda seninleydim. Evet tam da böyleydim, çünkü kolu abimce ameliyat edilen bebeğimi kaybettiğimde de o hep, benim yanı başımda yatıyormuşcasına üzeri yorganım tarafından kapatılırdı. Nefes alsın diye  boşluk bırakmayı unutmazdım. .

Tüm gözyaşımın savaşlara gittiği olurdu. Güneşin doğmadığı ülkelere damlardı damlalarım. Sevgili’ye dökülene acırdım o yüzden ama yine de    ‘Ne zaman bir kelime,  bir Aşk’tan hamile kalsa ben hala  gözü yaşlı sevdalara üzülürdüm.  ‘

Hiçbir şey uçmayan uçurtma kadar hüzünlendiremezdi beni. Bir çocuğun yalan’dan ağlaması bile yetişkinlerden esasken, benden kimse kaybolmamamı söyleyemezdi mavide. Ya da yeşilde. Bunun bi önemi yok..

Ben yine uçmayan uçurtmanın yaşattığı hayal kırıklığına batırmışken gönlümün dikenlerini, tel tel öne dökülen saçlarını  geri itme tenezzülünde bulunmayan küçük kızlarda kendimi bulurdum.  Sonuçta o da inat ediyordu bunaltan saçlarına, uçmayan merakına,bir takım umutlara, belki babasına…  Bir şeylerce tamamlardık birbirimizi.  Benim kapladığım alan  daha fazlaydı. Fikirsel  açıdan da belki biraz öndeydim ama akıl yaşta değildi ki .. Onda da baş vardı! Yetmezmiş gibi ipek saçları…

 

Beni dokunmadan sevenleri hangi cebime koysam, neremde saklasam da kimse görmeseydi? Onların kaybolmasına dayanamazdım, hele ki başkalarına gitme düşünceleri tahammül edilecek gibi değildi.

Çünkü bazılarının gözleri olmadan, bazıları hayatlarını anlamlandıramazdı.  Buna kalbimi basardım !..

“Hayaller , Falan..” üzerine 2 yorum

  1. Yorum yok.. Bunu bilinçli mi yaptın bilmiyorum ama tam da hayal ettiğim gibi herkes için yazılmış bir deneme olmuş… Buna kalbimi basarım. 🙂

  2. Geri bildirim: Anonim

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir