Amaçsız Cümleler..

Yok…Hayata Dair mutluluğa dair birşey yok..Geleceğe dair bi amaç yok..Yaşama karşı bi hamlem yok..[U]mutsuzum hayat zevk vermiyor..Allak bullak bir yaşam her gün aynı diyaloglar..”Nasılsın?” sorusuna aynı cevap..İçimdeki değişimi kaybettim her gün aklımda aynı şey ama modeli şekli farklı..Hayata 3-0 yeniğim..İstifa etmeyi düşünüyorum ama hala içimde ufacık bi yarın var.O yarın gerçek olur diye yaşama devam ediyorum..Ama günler geçtikçe imkansıza yürüdüğümü fark ediyorum..Bilemiyorum hayatıma yön veremiyorum..Çok büyük bir risk alıp kontrolü rüzgara bırakıyorum,nere giderse oraya nereye atarsa oraya..Okyanusta kaybolan inci gibi ama ben en değerli kolyede olmak için çaba harcamıyorum..Kendimi dalgalara bıraktım onlarda sürekli kayalara çarpıyor zedeliyor beni..Geçen her dakika dahada uzaklaştırıyor beni..İçimde paylaşmadığım paylaşamadığım şeyler var..Aslında yaşamıma dair bir bilginiz yok sadece kendi yazdıklarımı biliyorsunuz altında yatanlardan haberiniz yok..Çok defa paylaşmak istedim.Yazdım ama taslak olarak asla gönderemedim çünkü sizi ilgilendirmez..İlgilenmekte istemezsiniz..Hatta paylaştığım kişiyi sıktığımı hissettim artık onada yazmıyorum..Kimse sorunun varmı diye sormuyor çünkü sorunum yok, sorun başlı başına benim..Allak bullak bilinç altı yerine yerleştiremediğim şeyler…Mekan, yer, kişi var ama zaman, tarih ve kişilerin gerçekliği kesin değil..Ne garip değil mi? Bu garipliklerle yaşamak, hayal mi gerçek mi düşünmek, cevaplayamadan başka şeylerin gelmesi baş edemiyorum artık..Bu duruma aşk yuzunden geldim belki tekrar seversem eski ben olabilirim.Fakat aynı ilgiyi görememekten korkuyorum..Bu yüzden sadece sevmek, sürekli izleyip içimde biriktiriyorum derin bi denize dalan insan gibi içime çekiyorum ve tekrar yüzeye çıkana dek içimde tutuyorum onu..Nefesim oluyor bu garipliğin içinde ama ben yanımda olmasını isterdim..Yinede buna kızmıyorum gözlerimi kapatıp tekrar hayaller kuruyorum..Güzel ve sevgi dolu, güven ve aşk dolu hayaller ama başrol oynayan da hayal oluyor..Günler geçtikçe dibe vuruyorum..Sevmek, onu sürekli görmek ama asla “Merhaba..!” diyememek..Ne kadar kötü onun yokluğuna yine onun resimleriyle tutunmak..

Ama boş ver o duymasada haykır gökyüzüne…”Seni Seviyorum…!”

——————————–  ½ ——————————–

Uyuyamazken

Hep gidenlerin arkasından yas tutmak,sürekli keşkelere boğulmak zorundamıyız?
Veya yaşama hakkımızı sonuna kadar kullanmak zorundamıyız?Aslında hayata biz tutunmuyoruz…
Çevremiz bizi ayakta tutuyor.Ama bir zaman sonra çökmeye başlıyorsun ve hayatını bir şekilde başka bir ortama aktarıyorsun..
Ve senin için iyi sana göre güzel olan hayatı orda yaşıyorsun..
Bunu çevrene belli edince saçmaladığını deli olduğunu söylüyorlar fakat farkında değiller senin en mutlu kendi dünyanda olduğunun…
Hayaller sana aittir.Onları sen yönetirsin…Tek tek bina yapıp bir anda hepsini yıkabilirsin…
Gerçek Alemde ise o binalar hep üstüne yıkılır.Ne zaman bir enkazdan çıksan üstüne bir tane daha yıkılır.
Asla mutlu olamazsın.Enkazdan çıktığına sevinmeden daha büyüğünün altında kalırsın…
Yaşama isteğini kaybedersin..Hep birilerine tutunmaya çalışırsın ama o birileri sana izin vermez.
Ve o andan itibaren gerçeklerden kaçarsın ver korkak asosyal bir cisim olursun…

Yine bir gece yazdım….

” Mr_Dark “

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir