Ararken

***

Gecenin içinde ıslak saçlı bir kadın, bu saatte koşuyor olmasına bakılırsa bir yere yetişecekti. Ama durdu, az kalsın yığılacaktı betona. O zaman anlıyorum ki kaçtığı bir şey var. Bir köpek ya da bir serseri… Talihsiz bir baş ağrısıymış üstelik eli başında sürekli, yok ağlıyormuş; yaklaştığımda yanına seçebiliyordum artık yüzünün ıslaklığını.

Uzak sanıyordum ve inceliyordum onu, tanıdım mı acaba, ya da birini mi hatırladım? Bunları düşünürken ses duyuyordum; ağlıyordu hala ve ben duymazlıktan mı geliyordum, o halde bu kadının yanında ne işim var? Beni görmüyordu, kendi sessizliğinden sıkıldığı için ağlıyordu sanki. Benden korkmadı. Demek ki kaçtığı şey kadar ürkütücü gelmedim ona. Anlatacak bir hali de yoktu, aslında soru sormaya gerek de…

Tanıdık yorgunluğu yüzünden okunuyordu. Yakınlarındayız evimin, kahve içmek ister misin? Dedim birden neden böyleyim ben, düşündüğümü ikinci kez düşünmeden pat diye söylüyorum. Yüzüme o kadar boş baktı ki, kendimin gerçekten orda olup olmadığından ben bile şüphe ettim o an ama eve gelip gelmeme konusunda şüphe etmedi. Kendini bir koltuğa attı biraz bana baktı ve uyudu. Oysa ben sığınacak bir liman da değildim…

***

Sabah o orada değildi, ben de çıkarken evde birinin olmamasına sevinmiştim aslında. Not falan da bırakmamıştı, yani geceki sinemadan kalan bir tek anı yok. Rüya görmüş olma ihtimalim var mıydı acaba? İleri teknoloji! sayesinde rüyamı bile görselliğe döküp oynamayı düşündüm yürürken, sokakta kediler vardı onlar da oynayacaklardı belki benimle, ama açtılar benim gibi. Önce bir şeyler yemek gerekiyor onlar gibi, evet, bir yerde görecektim de bu kadar çabuk değil… Demek o da acıktı, acıkamaz mı sanmıştım…

Uzun saçlarını topladığı için fark edememişim, yine çantası omzunda ve bir simit alıyordu büfeden, onu hep böyle yerlerde bulmak alışkanlık olmuştu, aradan birkaç gün geçmesine rağmen değişmiş gibi geldi, altı üstü bir saç, bu kadar da değiştirir mi ki insanı… Bu kez tanışmaya daha yakın hissettim kendimi ama yine gidiyordu, onun hep acelesi vardı, benim hep telaşlarım…

Arkadaşının yanında şimdi, o da nereden çıktı… Durakta bekliyorum biliyorum, nicedir bu yönde telaşlarım. Artık bir vasıta bulsa iyi olacak şu gönlüm, kapılıp gitmeden bildiğim bir deli rüzgara

***

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir