B-oyunlar

Düzmece oyunlar… yalın ayak bastığım yerler , sırılsıklam olduğum yerler… köşe başında yarım kalmış bir hayat, türlü türlü düşünceler…

Onca insan ve onca düşünce içinde bir sessiz ben. Ne garip bir nefes ve şafakta unutulmuş titrek iki el.

Ne zanneder bu insanlar kendilerini. Onca derdi yükleyip giden bir amele mi, yoksa günah keçisimi.Off ne yapsam yine aynı sesler ,yürüyüşler hadi artık oyun bitti deme vakti.

Uyanın artık bu bir rüya sen melek değilsin,hey çocuk sen baba olmadın, sen paşa değilsin ,sen sadece sıradan bir insansın göremiormusunuz bunu.

Dedim ya düzmece oyunlar. Hayatın elinde tutmaktan sıkıldım artık ne yana gitsem eskiye sitemim olan bir göz unutmuşum,ne yana gitsem  eskiye inat attığım adımların hesaplarını unutmuşum

vebali  benim değil ,günaşırı yorgunluğun tek nedeni sizlersiniz.Her adımınızda içinizde unuttuğunuz gülüşleriniz, insanlara gülerken bile farkında olmadan acımsı bir tebessüm,farkında olmadan gözlerinizden dökülen yaşlar ve siz bu yaşlara hep türlü türlü bahaneler buldunuz.Gün geldi toz kaçtı dediniz,gün geldi yorgunluk dediniz ama hiç farkında bile değildiniz bu yaşlar zamanında unuttuğunuz acılarınız.Sizin küstüğünüz ve korkudan unutmak istediğiniz acılar.Üzerine gitmektense kendinizden uzaklaşması için küfür ettiğiniz acılarınız belkide beklemediğiniz beklentiniz.

Ne desem,ne yazssam ne çizsem bilmiyorum ki…Osya Çocuklukta saklı tüm yaşantılar, avucunuza sığmayan kumları ceplerinize sığdırdığınız çocukluğunuz.Üstünüz kirlenince  o kirlenmişliğin tadı.. bunların hepsi çocukluğunuzda saklı ve bazen içinizden haykırmak geliyor,bazen kalkıp  misket oynamak,bazen çamurlar içinde eve dönmek ama nedense o çocukluğunzda yokki artık.. Büyüdük biz be büyüdük kime bu isyan kime bu nefret..Yarın toprak olduğunuzda üzerine atılan her çiçek solup gitsin mi istiyorsunuz…

Dur be adam. Dur orda. Ver elini bana bak bakalım görebiliyormusun kırışıklığı,avucundaki bu kırışıklık yıllarca senin için calıştı,Hey sen bak bakalım kendi yüzüne görebiliormusun o kırışıklığı  bu yüz yıllarca senin için direndi bu hayata.. Kimin umrundaydı ki ? Kimsenin belkide.Gün gelince 50-60 başlayınca o ölüm korkusu ve gidişe hazırlık telaşı işte o an yürüdüğünüz her adımdan bıktınız değil mi…Geçmesin bu zaman diyecek nefesiniz bile yarım yamalak.

Peki ozaman sana bir şans daha ; Artık kale arkasında top toplamayacaksın seni Hakem yapıyorum. Kendi oyununu kendin yönet.

Hayatından biran bile olsun nefret edecek şeyleri yapma sırası sende.

“Otistiq”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir