Bin Düş ve Bir Dilek…

her düş kırıklığında kendimi kaybettim ben
her seferinde yeni bi ben yaratmak zorunda kaldım
adımı unuttum
şahsıma dair hiç bi kalıntı bırakmadım
geriye dönüp bakamadım
geleceğe dair düşler kurdum
ve her seferinde karalanmış sayfalarla karşılaştım
odamdan dışarı çıkamadı ruhum
hayaller kurup büyütemedi kendini
şarkıları sevemedi
ezberleyemedi yazdıklarımı
dilim bi türlü ona söyletemedi beni
kabullenemedi
her yeni bi günde kendimi kaybettim ben
çok çabuk eskiyordu sabah
çok çabuk kararıyordu gökyüzü
beni bulup çıkarıyordu derinlerden birisi
yine beni bulup bi köşede
batırıyordu en dibe birileri
ellerim titrekti buz gibiydi hep
renkten yoksun şeffafımsı bi kanı vardı
aktığı belli değil acı çektiğim belli değil
ki fazla dayanamadı yüzüm
çökmeye başladı
kararmaya başladı bu gökyüzü gibi
sözlerim benden bişiler bulmak için hırpalandı
ben susuyordum
ben susuyordum …
eskilerle dolu bi tavan arasıydı sayfalar
anılarla,hatıralarla dolu
küçük bi penceresi vardı dünyaya açılan
ve bendim tutup dünyamı ordan savuran
gözümü kırpmadan yerle bir ettim
dilleri uzanamasın diye
silip sürmesinler beni diye
yok ettim …
susuyordum
kelimelerimi çalmasınlar diye
beni bulup içimden çıkartıp işte bu sensin demesinler diye
rüzgarın en şiddetli haline bürünüp beni savurmasınlar diye
korkuyordum
ve her seferinde kendimi siliyordum
baştan yazmaya gücüm kalmadı kimi zaman
yerdeki toz tanesiyle göz göze geldiğim zamanlar vardı
ki arşa çıktığımı sandığım dakikalar
ben kimdim ki ?
yaşama hakkım vardı benim
neye dair savunacaktım bu hakkı
elimdeki neydi ?
bi dilekti belki
gelecekte gelip beni bulucak birisi …
sanmamki yanımda uzun süre kalsın
kimse dayanamaz bunları dinlemeye
kimse alışamaz benim olan herşeye
bi dakika sürmez yok olması çünkü
ben umudumu üstüme örtüp kıvrıldığımda bi köşeye
sabahı beklemeye koyulduğumda
biliyorum
biri açıp odamın kapısını üşütücek beni
yüzümdeki herşeyi alıp kırıp yere fırlatıcak
dayanamayacağım yine
ağlayacağım kimse duymayacak
çıldıracağım kimse aldırmayacak
bi dilekti beni herşeye rağmen ayakta tutan
meleğim..
o gelecekti ..
gelip bana senin adın bu diyecekti
inanmaya kararlıydım ilk kez
onun kurduğu dünyaya adım atmaya kararlıydım
ve bir daha hiç çıkmamaya
bekledim..
her düş kırıklığında yeni bi dilek diledim
her kapı ona çıktı
her yeni bi gün de gitmemesi için yalvarırken
kendimi buldum ben …

E’e

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir