Birazcık İsyan

Yılların alıp sessizce emekleyerek geri getirdiği bir hüsranım ben.. Kiminde sessiz kalışım gülünç, kiminde gülünç olan ise yakarışlarım olur. Ey Sevgili! Nerden çıktın sen ? Yok oluşları söverken nereden çıktın? Hayallarime yaklaşmışken neden  geldin… Hayatta mutlu olmakla olmamak gibi birşeysin sen.. Beyaz ile Siyah arasındaki boşluksun işte.. Bense sadece sıradan biriyim.. Önemsiz, basit  biriyim. Bu olmak istiyorum sevgili. Karanlıkta gezmek kimsenin haberi olmadan ağlamak istiyorum. Yollarda yürürken bir ben olmalıyım o sokaklarda.. Şimdi ise herşeyim yine sensin. Kovsamda, birgün geri gelsende yine benimsin sen. Benden çaldıklarınla artık benimsin sen. Ama git ne olur yarı yolda kalsın tüm hikaye kimse bitirmeden git en azından sonu bile güzel gelir o an…

Düşünsene hayallerimle dans ederken yağan karı beyaz olmuş gök yüzü sen gibi. Ama hayır gelip dalgalandırma durgun denizimi. Ufak bir tekne misali alabora olmaktan başka suçum yokken dalganda savurup acı çektirme. O an bir gülüş atarım kendimce, uyuya kalırım. Bir martının izlediği gibi izlemeliyim denizi, mavi kokmalı gök yüzü ardından yürümeliyim sokaklarda kimsecikler olmamalı, boş bir sokak ve rüzgar uğultusu eşlik etmeli yürüyüşüme  sonra durmalıyım bir an için rüzgar hafiften sesini açmalı  ve dans etmeliyim ve ardından yorulup yaslanmalıyım bir ağacın altına. Uyumalıyım  ve sonra ateş yanmalı rüyamda bende yanmalıyım… Seni Tekrar unutmak için yine öldürmeliyim kendimi.Kahrolasıca bir hikaye böyle bitsin istemezken yine öldürmeliyim işte. Kendimi kendime kızarak, eziyet ederek öldürmeliyim. Ellerim yavaşça bırakmalı kendini saçlarım rüzgara kapılıp gitmeli… Ve sonra rüzgar yine susmalı tıpkı ben gibi. Ve ardından bin defa yine ölmeliyim sevgili…

Ölümü bile sevdirirken bana Ne Olur Şimdi Git ve Bir daha gelme dünyama..
Çünkü Utanırım Öldüğüm için…

“OtistiQ”

“Birazcık İsyan” için bir yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir