düşür yapraklar gibi…

yaşama çabasındaki bedenimden terler  akıyor, günahlarımdan arta kalan en temiz  zerrelerim.

…( tek solukta) Ve cebelleşiyorum tıklım, tıklım dolu halk otobüsü  ile bayatlamış hayatın leş kokan yolcularıyla.

Ama Yusufpaşa istasyonunda bir akşam üstü kimse bilmiyordu bizi*, bardakdan boşalırcasına yağmur yağıyordu ve her bir damla hüzmesi ayrılığımıza zemin hazırlıyordu…

ama, ama, ama…

Kavram kargaşası içinde beynim, “ama” lardan öncesi ve sonrası uzay boşluğundaki çelişki gibi, bir sonu olmalı herşeyin peki ya uzay neden sonsuz  ve aşkmız neden bitti ?

kimlere ?

şizofren geceler ve benliğimdeki sen, dünya harbi çıkmış ve karşınızda mühimmatsız er  gibiyim…

Son baharda yapraklar düşer ya, sevgili…

Kurşuna diz beni ve sevgimi düşür yapraklar gibi…

*Osman ÖZTÜNÇ

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir