Fena Halde Taktım Kavuşamamıza!

Benden hiçbir şey olmazdı. Hayal gücümle aynı fikirdeydik.   Ben; kötü rüyalardan uyanmıyor, kötü dünyadan rüyalara dalıyordum.  İlhami perilerin sık geldiği zamanlarda kendimi milyonlarca  kelimenin arasına sızmış noktalar kadar paralanmış hissediyordum.

Bölünme; sadece hücreler has bir şey olamazdı. Çünkü ben, çok kez aklıma geldiğinde, kendimden ayrıldığıma şahit olmuştum. .  Sen gözlerimin içine oturup ağlardın. Elimden, bütün organlarımın elinden bir şey gelmezdi.  Ve ben, kendimi çoğu şeye karşı yenik hissederdim..

Uzakta olman, sürekli bir yerlerimde olduğun gerçeğini değiştirmiyordu. Mesela ben ne zaman omuz silksem, bir gülüşün düşüyordu gönlüme..  Bu durumun ansiklopedilerde karşılığı yoktu.

Hani o sonbaharda  hissedilen, yere düşmüş  sarı yaprakları görünce akla gelen ilk düşünceden bahsediyorum.. Hani terk edilmiş bir ağacın hüznünden, onu  ısıtmak için ılık esen rüzgardan…

Gidişlerin çok can yaktığı hikayelerden geliyorum. Alnım yazısız, söylenenlere göre ‘hiçbir şey gelmemiş aklına meleklerin’.. Neyse ki kadere inananlar yine var. Zira ben , hala benden gitmene akıl sır erdiremiyorum. Allah aşkına! Tam da bana göreyken nasıl bir güç karşı koyuyor bütün olmamıza? Böyle konularda ciddi boyutlarda anlam yetersizliğim var.

Dağınıklığımın bir düzen beklediği belli, ve ben gelmeyeceğini bilmeme rağmen ses çıkarmıyorum.  Yıllar geçiyor, sen de yoksun, ben hayattayım, tüm olanlara rağmen.  Geçmeyecek acı yok biliyorum.

Dalgınlığıma geliyor gidişin. .

“Fena Halde Taktım Kavuşamamıza!” için bir yorum

  1. Yaşattığının tam karşılığı “Satırsal seyahat” olmalı.. Teşekkür ederim…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir