Gitme

İşte yine başlıyor tekmelemeye kalbimi…
Artık bitti demişken yine taktı çelmesini düşüşlerime bir yenisini eklemek için. Bu sefer acıdı be sanki, hem de çok acıdı…
Çok acıdı dediğime de bakma neyin daha çok acı verdiğini anlamak gerçekten güç bu ruh yorgunluğunda.

Uçurtmalarım vardı oysa, bulutlara selam eden uçurtmalarım. (Sen iplerini koparana dek..) Telaşlarıma ve çelişkilerime teslimim şimdi. Mana aleminde zehirlenmem de cabası. Sen yoksun, beni ayakta tutan uçurmalarım da tabi…
Hayatıma hükmetme fırsatı vermiştim oysa sana, (hayat?) sensiz yarım bir hayat, yarım bir adam.
bir bölü iki, birbölüiki…
“Eger” ve “sonra” kelimelerinin işgalinde şimdi kalelerim, hayat hatalar ve telafilerinden ibaretmiş, ya da “seçimler” ve “sonuç”ları. Her seçim bir kaybedişmiş ya hani, seni kaybetmemek adına hep erteledim ben tercihlerimi.
Ve sen
bana gelmeden yine gittin!
ve ben
Alışkındım gitmelere ama
Gidenlerin ardından birtek sana dedim gitme…
Ve bu özlem…
Tanrım bu hep sürer mi ki böyle? Bir yerde bitmesi gerekmez mi? Hem zaten yavaş sona yaklaşıyoruz hissediyorum ne kaldı şurda ömrün bitmesine?

” h4cky0u “

“Gitme” üzerine 2 yorum

  1. Tanrım bu hep sürer mi ki böyle?

    Tanrıdan gelen yanıt eminim şu olacaktır : Evet hep sürer böyle !!

    Acı ve mutluluk kardeştir yüreklerde.. Kazdığın acı kadar doldurursun içini mutlulukla !..

    Ve bu özlem.. Ne mutlu sana özleyecek değerlerin var hala..
    Yüreğin acısın ama tekmeletme onu.. Kaburgalarının arasında bir “güzellik” var..

    Emeğine sağlık..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir