İki mezar arasında…

Sabah akşam mı dersin,

Yoksa rüyaları mı seversin daha fazla?

Gün geceye varınca başladı sancılar.

Törenin ucundaki insanlar,

Mezarlar çoğaldıkça yavaşladılar.

Sayılı insanlık anıtlarından biri,

Bir yazgı, bir hayat, bir ölüm daha…

Son şansın âşık olmak için,

Göz göze gel ve ipleri kopar.

Ne bu bilinçaltındaki denklem?

Kuş desem değil, yine mi ay?

Dolunay işte. Yeni bir öykü daha…

Her gün daha beyaz gökyüzü, maviyi sakladılar.

Bulut sinirinden karardı.

Yağmurdan payıma düşen var mı?

En iyisi başıboş rüzgârı kovalamaktı.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir