Lacivert Hüzün


Ne zaman küçülüp de cebime girmek istese umutlar,

İçeride duran bozukluklardan daha çabuk harcandılar.

Sustun, öylece kaldın yanımda.

En güzel zarardı yüreğime sessizliğin

Biraz yosunlu biraz sarhoş ruhuma

Dokunamadı ayyaşların

Yüzüme vuran rüzgara bağışladıkça özlemlerimi

Sahte oyunlarının çıkmayacak lekesiyle büyüyecektim

Yaşadığım an’a saydım öfkemi,

Makyajını iyi yapan geceye küfrettim

Herkesi büyüleyen teninle konuşuyordum

Bağışlarken beni lacivert gözlerin.

Doluydum seninle, öyle ki, akamadı gözyaşım

Ay’dan utandım belki

Kaybolana kadar koştum

İçimdeki yolcuları evlerine bıraktım.

Bir göçük gibiydim artık bana verilen zamanda,

Cesedime yer beğenecek vaktim kalmadan

Tünemiş bir baykuş hürriyetinde açık yaralarıma kavuştum

Yarayı açık buldukça yabancılar, sulandılar,

Öldüm diye sanma ki saygılılar

En çok umutlarım ağlayacak ardımdan,

En çok onları sahipsiz bıraktım şimdi…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir