Mevsimsel Yankı


Sarı bakıyorsun bugün,

terk edilmiş bir çölün tam öğle vaktinde.

Uzun zamandır güneş bu kadar hissettirmişti kendini

Bir süre çocuk sesleri duyuyorum

Yamacımda oynayan

Uzaklaşınca sesler anlıyorum ki akşam olmuş

Güneş gibi batıyorlar aksime

Herkes evine dönerken

Rengim değişiyor

Sesini çağırıyor yalnız ırmağım,

Yoksun

Yorgunum

Geceye seslenecek kadar yorgun

Artık kimse yok, ben bile

Seni bulduğum geceki huzurum yok

karışıyor gitgide gölgem gölgene

sokak ışıkları gibi sihrini yitiriyor gök

Bütün cisimleri ortada ama

Görmüyorum

Git diyorsun

Oysa ben yürümeyi bilmiyorum

Ve geriye gidiyor rüzgarım.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir