Neşem…

Bir gün sevdiğim, yanıldığın günler hatırına özlemle dolu geceler hatırına küfredip inkar edeceksin beni..  Gündüz telaşından sıyrılıp aklına gelecek geçmiş ve senin kaybettiğini düşündüğün savaşlar dolacak zihnine. Bilmediğin mücadelelerime atıfta bulunup sonu istediğin gibi bitmeyen yaşanmışların yıkılacak üstüne ve ben bi kat daha kötü olacağım kafanda.
Rüyalar neden bu kadar zor deyip uykundan uyanırken kan kaybeden ruhuma bi kez daha
saldıracaksın..
haklısın…
senin beklediklerin?
 

Benim uzatmaları oynadığım hayata fazla olduğunu göremedin, bir senle mutlu olduğum  anlardaki yaptığım hayata dair rolün oscarlık olduğunu bilemedin.. Ne çicek yetiştirdim oysa ne de uzanan ele el verdim, hep omuzumda zaten ben vardım, belki daha kolay geldi hayat böyle suçu kadere atarak, senin bu hayata verilen tek  hediye olduğunu bilerek ve inan sanırım belki de mutlu oldum güzel bişeyleri bilerek
yok ederek..

O kadar çok yalan gördüm ki belki de senin yalan olmandan korktuğum için önce ben gittim.
Yoksa yanmaya bile yüzüm yok artık….

“Temas”

“Neşem…” için bir yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir