OYSA Kİ BEN…BENDE Kİ SENİ SEVDİM…

Hatırımdan silinip giden bir rüyanın içerisinde…
Atlarken buldum kendimi uçurumlardan…
Elimde bir kağit ve bir de kalem…
Kafamda ana teması ‘sen’ olan düşüncelerle…
Frekansı tutmayan bir hayatın izlerini…
Deneme-yanılma usulü sevmeleri…
Çiziyordum gökyüzünün en uzak köşelerine…
Parmak uçlarımda beliriyordu gülüşlerin…
Siyah-beyaz bir tona bürünen öpüşlerinde…
Yarım kalmışlıkları çağrıştıyordu…
Habersizce çekip gidişlerin…
Yalnızlık kokuyordu tenin…
Sana uzaklardan her dokunuşumda…
Bir güvercinin kanadında (s)aklanıyordu yüreğim…
Prangalar vurulurken ayaklarıma…
Sana doğru her adım atışımda…
Kuytu köşelerde (g)izlenip aşikar oluyordu hislerim…
Sessizliğin bütün çığlıklarında…
Hüküm giymek zorunda kalıyordu ümitlerim…
Kaale alınmayan dileklerimde…
Sensiz geçmek bilmeyen her anımda…
İdam ediliyordu düşlerim…

Oysa ki ben…
Sevdim seni…
Ete kemiğe bürünmüş olan o masumane halinde…
Saklı duran düş(ünce)lerini…
Gecenin karanlığında…
Bir yıldız misali parıldayan gözlerini…
Kalabalıklar içinde yalnız kalırken ki sessizliğini…
Bir anda noktayı koyan cümlelerini…
Uçurumlardan düşerken tuttuğum ellerini…
Sıcaklığında kaybolduğum tenini…
İçimi ürperten kadife sesini…

Belki de yanılıyorumdur…
Belki de hiç sevmedim seni…

Oysa ki ben…
Bende ki seni sevdim…

 

moerath thas

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir