Sevmek ve İmkansızlığa Rağmen Beklemek

 
Vazgeçmek gerekir kimi zaman.Pes etmek degildir her vazgeçiş. Bazen imkansızlıktan bazen de sırf karşımızdaki mutlu olsun yüzü gülsün diye
vazgeçeriz. Ama asla pes etmeyiz sevmekten ve beklemekten.
Biliriz aslında çoktan bitmiştir herşey ama kabullenmeyiz. Belki sevmedigini
bile biliriz çogu zaman bu kesindir. Uğruna ufacık bile olsa birşey yapmayacak insanın, kendimizi sevdigini zannederiz. Yani kendimizi kandırışımız olur içimizdeki o büyük sevgi. Kimisi sonsuza kadar oynar bu sevgi oyununu. Kimisinin ise o kadar şansı yoktur.En acı şekliyle ögrenir gerçegi.

Yine kabul eder mi etmez mi bilinmez herşeyin bittigini.Kaderimiz sayarız
sevdigimizi. Ne olursa olsun yine bizimmiş gibi gelir.Bİr gün bir yerde yine başlar bu sevda yine kavuşuruz zannederiz. Sevdigimizse bize kaderinde en ufak bir yer bile ayırmamıştır. O kaderini belki başkalarıyla çiziyor,senin ona sunduklarını o başkalarına sunuyor.
Susar kabulleniriz bunu da.. Başkasını sevdigini biliriz hatta kendisi
acımadan yüzümüze vurarak söyler. Bunu da sineye çekmeyi biliriz.Evlenir belki… Bazen ölür, bazen ağlar,bazen yine susarız. O hayatına devam eder biz ise hep aynı yerde bekleriz. O kahrolası umut hiç bitmez içimizde. Belki ölür… Yine bekleriz gelir diye kabullenmeyiz yok oluşunu. Onunla yaşarız onu yaşatırız.İşkence ederiz aslında kendi kendimize. Bütün bu ihtimallerin içinde hala severiz.

Karşıdan hiç umut yoktur belki de. bir haber, bir söz,bir bakış, umut verecek tek şey bile olmaz.
O zamanda hayallere sarılırız. Hayallerde yaşarız aşkı,hayallerde geliriz yan
yana, hayallerde sevdiririz kendimizi ona. Gün olur hayal kurmak da acı vermeye başlar. Artık yalnızlıgımıza gömülürüz..
Çaresizce, gülmeden,hiçbirşeyden zevk almadan yaşar gideriz.
Belki gerçekten bizi çok seven biri çıkar karşımıza ama biz yine
farketmeyiz.Çünkü sevdigimiz başkadır. Karşımızda ki ne kadar upraşsa nafiledir biliriz. Sevemeyiz başkalarınıkoyamayız yerlerine..
Halbu ki onlardan çok değer veren, çok seven insanlar çıkar karşımıza çogu
zaman. Ama biz onları içimizde öyle yüceltmişizdir ki görmeyiz bile
digerlerini. Gidenleri unutmak için hata yaparız. Başkalarında bulmaya çalışırız onlarda kaybettiklerimizi. Ama bu sadece kendimizi kandırışımız ve karşımızdakinin bedduasını alışımızdır.
Anlarız ama çoktan kırmışızdır birilerinin yüregini.
Durup beklemek mi yoksa unutmuş gibi yapıp başkalarına sarılmak mıdır doğru olan? Ne farkeder ki öyle de böyle de onlar yok ki yanımızda. Kaybettik, yenildik bi kere bu oyunda.Şanslıysak belki yada çok
imkansızlaşmamışsa sevdamız kavuşuruz kim bilir. Ama bu çogu zaman küçük bir ihtimaldir. Genelde gidenler pek dönmezler.Her ne olursa olsun tek bildigim gerçekten sevmişse bir insan son anına kadar bekler sevdigini.

Hiç gelmeyecegini bilse de bekler….
“GamzeM”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir