Sırdaşı-didiş-mek-mi hayır, gidiş-mek…


Tılsımındaki “sır”a yenilmemek için zot tutuyorum kendimi.

Yorulmadan fısıldayan kelimeler biraz önce sustu ve zaman asılı kaldı gözlerinde, ilk kez bu gece doldu belki mutluluktan… Tahmini yaşım 32, ele avuca sığmayan bir çocuktum oysa… Şimdi 3+2 = 5 gibi kaldım sağlaması olmayan bir sayı oyununda…

Tuttum, gözlerindeki ışık gibi hafızamı, yeter dedim kaydetme biraz sonra uykuya dalacaksın yeniden… Bir mum yaktım seslenmeden, habersizce bırakıp kaçtım onları orada… Doğrularımla uğraşırken sen karşımdaydın, ben seçim yapmak için küçüktüm, sen beni büyütmek için küçük… Anlamamış olman normal, aldığın her nefes için tükettiğin şu ömrün de sana sancılı bu günlerde, seni haber taşıyan güvercinlerinle baş başa bırakıyor.

Beklediğim haber sendin, sana gelen haberse bir ayrılığın müjdesi, ne zaman bulduğum şeyleri yitirmemek için anlaşma yapmaya kalksam Tanrıyla hep yeniliyorum, yine de imzalamak zorunda kalıyorum koşulsuzca maddelerini, bir müsveddesini de alıyorum yanıma ileride kanıt olur da gösteririm diye inanmayana… İşte bu an da öyle çaresiz ki…

Sustuk, sen konuştun, sen gülümsedin, umutluydun; sustuk, ben sadece durdum. Dinledim, rüzgar bağırıyordu.

Gideceğini söylemek bana nasıl düşer? Bildiğim en doğru yalanı da parayla satın alan endüstri canavarı, ‘iş’leyen her şeyi ışıldatacağını düşünen canlı, gitgide yoksullaşan beyniyle küçülürken, cüssesi büyüyor tersine… İnsanlaşıyor, inatlaşıyor, hırslanıyor uzun süre.

Düşmesin diye düşmedim akıllara, düşmesin diye düştüm. Düşlerimden düşerken ben böyle olurdum.

Konuştum, duymadın sanki, duydun, anlamadın, baktın, görmedin ama güldün.

Gülünecek ne var diye düşünürken karşıma geçtin ve dedin ki; zaten biliyorum bunu, ben de sana bunu söyleyecektim.

Gidecek değilim, bu nedenle gülüyorum halimize.

Ve geride kalan birkaç fotoğraf külü…

Kavga yok, mum yok, haber hiç yok. Bekleme dedi zaman, yitik bir mum alevine dönmek istemiyorsan bekleme. Ne geçmişle didiş ne geçmişe gidiş vardı artık, yoluma düşen de payıma düşen de –iş lerin yerine artık –dilerdi…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir