Gidişini izlerken kalakaldım öylece, benim değildi sanki bu beden…Hem artık yeniden doğrulsamda ne fayda ,umut etmeyi yitirdikten sonra…
Yüreğimdeki çorak toprakları gözyaşlarımla sulayıp cennet hazırlamıştım sana…Oysa ki yeni tükenişler getirmişsin bana, bende hayal kırıklıkları biriktiriyordum zaten, senden gelenleri de ekledim diğerlerinin yanına…
Kalemi sendin bu hikayenin, tüm sonları ve yok oluşları benim için yazmıştın…Hadi ne olur, sil baştan…
Yaramaz çocuklar gibi ellerim ceplerimde, dudağımda ıslık, korkmuyorum artık karanlıklara yürürken…Çantamda acılarım, hem kaybedecek ne kaldı ki artık…
Biraz ışık…Sadece karanlık yüzü olmamalı hayatın…Son açtığın yarayla kanlar içinde yatarken yerde…Biraz ışık…Ama hayır, öyle buyurdu Tanrı; ‘yeni umutlar yeşertmek yasak sana’…
‘Aynı acıyı kaç kez sevebilir insan?’ diyorum yalnızlığa…’Boşver ’ diyor, ‘Sen akıtırken gözyaşlarını ve yalvarırken seni koynuna alması için toprağa,son ana kadar seninle olacağım’…
Sen yaz. bir daha, bir çok daha..
aynı acıyı kaç kere sevebileceğimizi belki buluruz o zaman (: