İşte yine o şarkı.. 

Rüyalarda buluşuruz, bu şarkıyla kavuşuruz…

Dinledikçe bu şarkıyı insan bekleyecek birilerinin olmasını arzuluyor.. Hiç gelmese de .. Biri olmalı diyor.. Susuyor..

Çocukken..

Babam bahçede annemin yaptığı kahveyi yudumlarken bir yandan sigarasını içer mırıldanırdı sözlerini.. Aşkın Tuna yazmış olsa da bu sözleri..  Güneşin  ışıklarını hatırlıyorum, göz kamaştıran yansımaları.. Bahçedeki her bir çiçeğe vurur renkler gözlerimi alırdı.. Mahalledeki en güzel bahçe bizim bahçemizdi..  İlkokulda öğretmenine en güzel çiçekleri götüren bendim.. Çiçeklerimiz herkesi kıskandırırdı.. Kimselerde yoktu kırmızı zambak, rengarek kasımpatları, sümbüller.. O kolonya çiçeği ağacı.. Ah o koku.. Babam kokardı .. Akşamları sarardı o koku evimizi.. Mutluluktu adı bunun.. Bilirdi herkes.. Mutluyduk biz..

Şarkı yine çalıyor.. Yine Zeki Müren.. Sözler yine Aşkın Tuna ..

Ama şimdi bahçede kahvesini yudumlarken bir yandan sigarasını içen bir yandan şarkı mırıldanan babam yok.. O bahçe de.. Yıllardır yaz akşamları kokmuyor kolonya çiçekleri.. O koku da yok.. Güneş vuramıyor hiç bir bahçeye beton duvarlara çarpıyor geri dönüyor çoğalarak kendini ışıtıyor yalnız..Güneş de yalnız..  Öğretmenine çiçek götüren çocuklarda yok.. Bahçemizi kıskanan insanlar da.. Yoklar..

Şarkı çalıyor da.. bekleyecek kimsemiz kalmadı yazık.. Beklemeyi umacağımız birileri de yok artık… Gidenlerin hiçbiri dönmüyor.. Zaman gibi giden insanlar da geri dönmüyor..

Ah çocukluk bildiğim yaşım.. Nerdesin… ???