Posts Tagged "yeraltı edebiyatı"

Tanrıyı Ödemeli Arama Seansları

Tanrım, içimde bir kaynama noktası almış başını gidiyor, üstelik fahrenayt. Sen şimdi Nil nehrini alsan içimden geçirsen, Geçirsen ama bir sorunumuz var; ben yüzme bilmiyorum.Tanrım iyisi mi sen beni unut… Ben çocukları çok severim. Bir çocuğum olursa eğer tanrım söz veriyorum çocuk esirgeme kurumuna bağışlayacağım. Ben çocukları çok severim biliyorsun sen de. Tanrım kızı bırak gitsin senin sorunun benimle. Tanrım, onun “gözleri hala çocuk”, gülüşü cennet il sınırı. Ona gözün gibi bak, ben sana başka dillerde dualar edeyim. Hem, dua edecek kadar ingilizce biliyorum ben. İlk emrin Aşk idi öyle buyurmuştun kil tabletlerde. Ben bunu sonradan öğrendim. Sonradan öğrendim diyorum çünkü ben o zamanlar okuma yazma bilmiyordum. Zaten babam da beni okula bir sene geç yazdırmış… Tanrım ben kapatayım sen ara daha söyleyeceklerim vardı. Çok yazmasın şimdi bana, aşk olsun hem seninki şirket hattı.

Tanrım kızı bir görseydin bana hak verirdin

Read More

O

“O”, bir harf değildir. “O”, bir zamir de değildir. “O” sana bütün alfabeyi yutturan, “O” sana adını unutturan, antatılması zor ve çok uzun bir hikayedir…

Read More

Ben Seni Ellerim Olmadan da Sevebilirim

J’ye..

Sen bu yazıyı okuduğunda…
Ben fazla uzağa gitmiş olmayacağım.
En fazla;
dokunabilmek için dudaklarına,
yalnızken söylediğin o şarkıda,
sessiz bir harf olarak kalacağım.
Anla.
Benim ela bir denizden
ve bütün alfabeyi anlamsız kılan isminden başka
sığınacak bir yerim yok.

Yanmaya ellerimden başlıyorum. Sana dokunamadığım yerlerimden. Yanımda olsan, özledim seni diyebilecek kadar bakabilmeyi öğretmiştim gözlerime. Hani insan çok özleyince, bir sol anahtarı kadar yalnız ve anlamsız kalıyor ya, sanki bu koskoca evrende, bu kadar gürültüye rağmen üstelik, yalnız.. Oysa ben, ömrümün geri kalanında duyup duyabileceğim tek ses, senin sesin olsun istiyorum. Ben seni görebildiğim zamanlarda içime çektiğim o derin nefeste boğulmak istiyorum. .
Yanmaya ellerimden başlıyorum. Nereye koysam oraya yakışmayacaklar çünkü. Nereye saklasam, sanki emanetmiş gibi duracak. Biliyor musun seni ellerim olmadan da sevebilirim ben. Evet yapabilirim bunu. Ama dokunabilseydim, biliyorum buzlarım çözülecek, biliyorum bir daha bırakmaya cesaret edemeyecek kadar korkak kalacağım. Ama olsun böyle iyi. Aferin ellerime.
Aferin ellerime ki bunca zaman yazdıklarım anlaşılmaz olsun diye için çırpınıp durdular. Şimdiyse beni sana anlatabilmek için çırpınıyorlar. Tam bir yıl olmuş seni mucizem olarak kabul edeli. Şimdi asıl mesele seni de buna inandırabilmekte. Çünkü ihtimaller üzerine kurulu yaşantımın en güzel mucizesisin sen benim. Sakın vazgeçme.
.
.
Sana yazmak gerçekten zor biliyor musun. Beynimdeki bütün hücreler seninle meşgulken, başka bir şey düşünememeye o kadar çok alıştım ki, o kadar çok alıştım ki…. (buradan sonrası yok) Bak yine aynı şey oldu.

Read More

Kategoriler

Son Yorumlar

Arşivler