Vebali Boynuma,Yalan Söyle!..

İçimdeki öfke nehri bulup akamıyor bir denize ki,
Taşmasın yatağından, sınırlarını aşmasın kalbimin..
Bir ayrılık en çok ne zaman yakardı canı, var mıdır ki bir tarihi?..
Yanlış tarihler atıp ne kadar yoksayılır ki bir aşkın ötenazi isteği?..

Ayrılıklar ab-ı hayatmış ömre..
Acı çektikçe taze gözyaşlarıyla beslenirmiş yürek..
Ağlamak bile anlamlı, kaybediyor olsakta çoğunu,
%72 ‘ sinden ne kadar azalır ki bir bedenin gözyaşı..

Şimdi yoklukla başbaşa çıldırmanın elinden tutuyorum..
En yağmurlu günde gezmelere götürüyorum..
Kaldırımlarda sekerken ben gülümsüyorum..
O mutlu oldukça ben çıldırıyorum..

Düşündükçe saçmalıyor şimdi beyin..
Beyin şimdidelerde yoklukla birlikte bir intiharın eşiğinde..
Sakın gelme !
Beklemiyorum çünkü..
Şefkatine ihtiyacım yok, uzatma ellerini..
Dilimde kezzap her cümle..
Taşmasın, bırak öfkem aksın nehrimde..

Kendine iyi bir yer seç, kurul;  bak güneş doğuyor !..
Her yeni gün bir öncekiyle aynı olsa da..
Kendini inandıracak yalanlar bul!..
Bir gözünü ötekinden çok sev..
Aşk güzel midir? ” sorusuna ” Güzeldir! ” de..
Cazibeli yalanlar bul kendine, söyle..
Vebali boynuma, en yaşanacak dünyada bile…

Yalnızlığın vacip olduğu bir gecede git ve gelme..
Ya da şımarık yalanlar söyle..
Seni seviyorum! ” de..
Acıtmaz canımı söyle..
Vebali boynuma en yanılacak cehennemde bile..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir